رابطه از یه نگاه شروع می شه!از یه لبخند,از یه کلمه مثل سلام!

از یه دستی که دستاتو با عشق می فشاره

از یه سوال که می تونه روحت رو زیرو زبر کنه!از یه جواب که وقتی اون رو

می شنوی,به آرامش می رسی.به ساحل امن دانایی.

به مرز آشنای بودن,به نقطه اتکای توانایی.

رابطه گاهی با یه شماره تلفن شروع می شه,یه تلفن ,یه تماس با اونی که منتظره!

به اونی که حتی فکر نمی کرد تو به یادش باشی!

به اونی که تلخ شده ,خودشو از یادبرده,رفته تو لاک عزلت و بی خیالی.

ولی تلفن تو می تونه,یهو بیدارش کنه,خواب رو از چشماش بتکونه

یه تلنگر به چرت روحش بزنه

دوباره ,خورشیدش کنه.طعم شیرین آشنایی رو ,زیر پوستش بیدار کنه.

رابطه گاهی با یه سفر شروع می شه!توی راه می بینیش,باهاش همسفر میشی.

با هم تو خیابونای خیس قدم می زنین,رفیق راه می شین,تا جایی که

احساس می گه,دلش واسه دوباره دیدن اون همسفر ,تنگه.

احساس می گه,ای کاش دوباره می دیدمش.ای کاش وقتی سفر تموم

می شه,دیدار ما شروع بشه!

رابطه گاهی با خوندن یه شعر شروع می شه!

وقتی شعر می خونی,آدما رو می بری به اعماق,جایی که کمتر فرصت

سر زدن بهش داری,جایی که هیچ خیالی نا ممکن نیست

هیچ رویایی دور نیست,هیچ امکانی نا ممکن نیست.

رابطه گاهی با یک دکمه روی صفحه کی بورد ,شروع می شه.

یهو می بردت اونور دنیا,اونور شهر و دیارت,اونور دنیای خاطرها.

می تونی آدما رو پیدا کنی باهاشون حرف بزنی,ازشون یاد بگیری.

اون وقته که می فهمی,چه قدر حرف واسه گفتن داری!

آیا حرفات ارزش ابراز دارن؟

آیا وقتی با یکی رفیق شدی,توانایی امتداد این رابطه رو داری؟

یا فقط دنبال پر کردن ثانیه هایی.

رابطه می تونه از رفتن به کوه شروع بشه.

وقتی با نگاه مشتاق به همراهت نگاه می کنی و اجازه می دی وارد روحت بشه

باهات حرف بزنه,اگه دوست داشت باهات درد دل کنه.

رابطه با همون تبسم مهربون تو,امتداد پیدا می کنه.

با اون نگاه آشنات,آشتی می کنه.با همون صدای گرم و پرنوازش تو,صمیمی میشه

با فشار دستای امن تو,خودمونی می شه!

بهم بگو رفیق,چه قدر به رابطه فکر می کنی؟

آیا می دونی وقتی از خواب بیدار می شیم از همون لحظه که چشمامونو

به روی دنیا باز می کنیم ارتباط ما با هستی شروع می شه؟

هر کاری که می کنی رفیق,هر کلامی که بر زبون می آری,هر قصد و تصمیمی که می گیری,یا به زیبایی یه رابطه تداوم می بخشه

یا عمر لحظه های آشنایی رو کم می کنه!

لحن تو برای گفتن یه صبح بخیر,حس تو برای کمک کردن به هم نوعانت

نگاه تو وقتی که به رهگذرا می نگری

همه وهمه لحظه های رابطه رو می سازه یا ویرون می کنه.

پس هیچ حرکتی رو بی اهمییت تلقی نکن.

هرگز با بی تفاوتی,پای اراده رو سست نکن,روح اشتیاق رو با بی خیالی

کمرنگ نکن.

هر عملی هر چند کوچک,می تونه لحظه های کم نفس رو اوج بده.

این روز ها ,ما از بیان کردن احساسمون,می ترسیم.

نگاه کن مردم کوچه باغ با همه جا فرق دارن.

مردم کوچه باغ,به دنبال,کشف زیبایی اند.

به دنبال شکار لحظه های ناب,در متن زندگی!

به دنبال بیان احساسشون به هم,با والاترین کلمات,فاخرترین شعرها

ناب ترین نگاه ها.

توی کوچه باغ,همه آدما,واقعی اند,زیر بارون راه می رن,از تابش بی پروای خورشید فرار نمی کنن.

وقتی نفس می کشن,با هر دم یه دم از حضور سبز خدا رو تو ریه ها شون میدن.

مردم در این حوالی,به دنبال ایجاد رابطه سالم و زیبا

زیبایی رو خلق می کنن,دانایی رو می فهمن.

مردم کوچه باغ ,اهل رابطه هستند.

هر بار که حرف می زنن,کلمه ی زیبایی رو به گنجینه ی لغاتشون

اضافه می کنن.

تو اهل همین کوچه باغی,میدونم

هر جا,هر روز و هر وقت که بخواهی

می تونی یه رابطه زیبا رو بیا فرینی.

امیدوار باش.

از این لحظه به بعد,تو آدم دیگری هستی.

من آدم دیگری هستم.

و هر بار که دیدمت از یاد نمی برم که رابطه با یه نگاه شروع میشه....

با یه لبخند,با یه کلمه....